Mbledhja e Këshillit Bashkiak të Fierit më 31 mars 2026 nuk ishte thjesht një seancë rutinë me kartona të ngritur, pika rendi dite dhe votime të shpejta. Ajo u kthye në një përplasje të hapur mbi tri çështje thelbësore: ligjshmërinë e projektvendimeve, rolin real të ekzekutivit në këshill dhe mënyrën sesi po trajtohet nderimi i figurave të kulturës fierake. Që në nisje, në sallë u kuptua se debati nuk do të ishte vetëm për vendime konkrete, por për vetë mënyrën si po funksionon institucioni
Shenja e parë e përplasjes erdhi me pikën për dhënien e titullit “Qytetar Nderi” për Miti Nushin dhe Llazar Poven. Marjus Voja kërkoi shtyrjen e saj për mungesë informacioni të plotë, ndërsa Agron Profka reagoi me irritim, duke thënë se “kjo punë u bë shty e shty” dhe se “për të marrë një certifikatë, një copë kartoni dy veta, është bërë një problem”. Në pak fjali u shfaq thelbi i asaj që do të pasonte gjatë gjithë mbledhjes: një palë që kërkonte verifikim, procedurë dhe shtyrje; pala tjetër që e shihte zvarritjen si mungesë respekti për figura publike të Fierit.
Por para se debati të hynte te emrat, Ilia Fili ngriti një shqetësim të vjetër, por të rëndë: pika “Diskutime dhe shtrim problemesh nga anëtarët e këshillit” vendosej gjithmonë në fund, dhe pikërisht aty “grupi i socialisteve ngrihet në këmbë dhe ikën”, duke e bërë të padëgjuar zërin e qytetarëve që këshilltarët sillnin në sallë. Ishte një kritikë jo vetëm për rendin procedural, por për kulturën e dëgjimit në këshill. Mbi këtë terren u ngrit më fort Kreshnik Dapi, i cili e cilësoi mbledhjen si të zhvilluar “përsëri, për të shumtën herë, në kufijtë e paligjshmërisë”, duke thënë se rregullorja nuk po zbatohej, se mbledhja ishte me pesë ditë vonesë dhe, mbi të gjitha, se dokumentacioni “nuk është ligjor dhe administrativ” për një mbledhje të tillë. Sipas tij, nga prilli e tutje asnjë pikë nuk duhej të hynte në rend dite pa qenë e sigluar, në origjinal dhe e protokolluar në protokollin e Bashkisë.
Kjo ishte një nga pikat më të forta të mbledhjes. Dapi nuk po kritikonte një lapsus, por po vinte në pikëpyetje vlefshmërinë juridike të vetë vendimmarrjes. Akuza e tij ishte e drejtpërdrejtë: këshilli po merrte vendime mbi materiale që u dërgoheshin elektronikisht, në format Word, pa garancinë formale që kërkon protokolli administrativ. Ai e tha më vonë edhe më prerë, gjatë debatit për dokumentet financiare: “Nuk mund të na dërgoni një file në Word ne, që është lehtësisht i manipulueshëm dhe nuk e dimë ku është prodhuar, ku është protokolluar.” Kjo nuk ishte thjesht teknikë burokratike; ishte akuzë se forma e prodhimit të akteve po e rrënonte sigurinë juridike të votës së këshilltarëve.
Përballë kësaj linje, Antoneta Çunaj mbrojti procedurën e ndjekur, duke këmbëngulur se mbledhjen e thërret kryetari i bashkisë, se projektvendimet i përgatit administrata dhe se propozimet për ndryshim rendi bëhen sipas rregullave. Në disa momente ajo zgjodhi ta qetësojë konfliktin, në të tjerë e shtyu përpara me autoritet: “Ta miratojmë njëherë rendin e ditës” ishte formula e saj për ta mos lënë sallën të futej në spirale përplasjesh të pafundme. Por sa më shumë përpiqej të ruante kontrollin formal të mbledhjes, aq më shumë ekspozohej pakënaqësia e atyre që mendonin se “vendosja e qetesise dhe shuarja e debatit po përdorej për të mbuluar te vertetetn : projektvendimet vinin te paprotokolluar, duke krijuar kushte qe ne te te nderhyje me vone dhe t’I ndryshoje.
Një tjetër debat u hap te roli i ekzekutivit. Kjo nuk ishte një çështje anësore. Në projektvendimin për raportin e vlerësimit dhe parashikimit afatmesëm të të ardhurave 2027–2029, Dapi beri ndërhyrjen më të fortë politike dhe teknike të gjithë mbledhjes. Ai e quajti problematik parashikimin e të ardhurave, duke renditur pesë dobësi: të ardhurat qesharake nga taksa e fjetjes në hotel, barrën e pabarabartë mes familjeve dhe biznesit, rritjen artificiale të të ardhurave nga toka bujqësore, varësinë e bashkisë nga transferta e pakushtëzuar dhe dobësinë e databazave të pasurive. Fjalimi i tij kishte një ton të qartë akuzues: “raporti ka nevojë për korrigjime të thella” dhe nuk mund të votohej si një dokument “që bazohet në fat ose në detyrime të të tjerëve”.
Pikërisht këtu shpërtheu debati për ekzekutivin. Endri Jaupaj ndërhyri duke kërkuar që ekzekutivi të merrte fjalën: “ekzekutivi nuk ka folur akoma”. Antoneta Çunaj iu përgjigj se administrata flet vetëm nëse ka pyetje. Jaupaj kundërshtoi se kjo logjikë ishte e gabuar, sepse për projektvendime të kësaj natyre ekzekutivi duhej të paraqiste vetë relacionin dhe argumentet e tij, e jo të hynte në skenë vetëm kur i kërkohej sqarim. Po në të njëjtën linjë foli edhe Melsi Bogdani, i cili pyeti troç: “Ekzekutivi… çfarë funksioni ka në mbledhjen e këshillit?” Nustret Avdullai e mbështeti këtë logjikë, duke thënë se rrjedha normale është që ekzekutivi paraqet projektvendimin, pastaj vijnë pyetjet dhe përgjigjet. Pra, në zemër të debatit nuk ishte vetëm kush ka të drejtë të flasë, por kush mban barrën e shpjegimit politik për vendimet që i kërkohen këshillit.
Kur më në fund Pranvera Cina mori fjalën, ajo u përpoq të kthente debatin në terren teknik. Ajo pranoi se realizimi i taksës së fjetjes ishte i ulët, por tha se parashikimi i ri bazohej mbi ngritjen e një strukture për mbledhjen e kësaj takse. Po ashtu sqaroi se raporti 94% familje dhe 6% biznese kishte të bënte me numrin e taksapaguesve, jo me peshën reale në të ardhura, duke theksuar se bizneset mbajnë 51% të barrës së planifikuar të të ardhurave. Sërish, Dapi nuk u tërhoq: ai e vlerësoi specialistën, por tha se problemi ishte më i thellë, sepse një specialiste mund të japë shpjegim teknik, por jo përgjigje politike për mënyrën si drejtohet institucioni. Kjo ishte, në thelb, përplasja e ditës: administrata jepte sqarime, por këshilli kërkonte përgjegjësi.
Votimi për raportin PBA 2027–2029 kaloi me 32 vota pro, 1 kundër dhe 1 abstenim, ndërsa tavanet përgatitore të shpenzimeve të buxhetit afatmesëm 2027–2029 u miratuan me 30 vota pro, 1 kundër dhe 3 abstenime. Pra, shumica i kaloi pikat, por jo pa lënë pas një gjurmë të fortë dyshimi mbi cilësinë dhe bazën ligjore të materialeve. Debati për buxhetin ishte debati më i rëndësishëm i gjithë seancës, sepse aty doli në pah jo vetëm një konflikt mes shumicës PS-PSD, por një përplasje mes kulturës së votimit automatik dhe kërkesës për llogaridhënie reale.
Një tjetër projektvendim që ndezi debat ishte nxjerrja nga inventari e një pasurie të llojit “ndërtesë” të Ndërmarrjes së Ujitjes dhe Kullimit. Edhe këtu Dapi foli fort, duke renditur atë që i quajti katër probleme kritike: datë kontradiktore në shkresë, mungesë të aktit që provon kalimin e pasurisë nga një ndërmarrje te tjetra, mungesë të aktit të demolimit dhe “llogaritje fiktive të amortizimit”. Kulmi i argumentit të tij ishte termi “aset fantazmë”, pasi sipas relacionit godina e vjetër rezultonte de facto e zhdukur prej më shumë se një viti, ndërsa këshilli po ftohej vetëm tani ta nxirrte nga inventari. Pranvera Cina pranoi se kishte një gabim në datë, por tha se dokumentacioni fizik administrohej në protokoll dhe se materiali ishte dërguar elektronikisht vetëm për lehtësi dhe shpejtësi. Pavarësisht debatit, pika u miratua me 29 vota pro dhe 5 abstenime.
Më tej, këshilli miratoi shtyrjen e afatit të pagesës së taksave dhe tarifave vendore për subjektet ekonomike deri më 30 qershor 2026. Kjo pikë, ndonëse kaloi unanimisht, u shoqërua sërish me debat për procedurën, sepse Jaupaj insistoi se edhe këtu po shkelej rregullorja nëse ekzekutivi nuk paraqitej vetë. Niko Neço sqaroi se nisma nuk ishte falje detyrimesh, por vetëm shtyrje afati për të lehtësuar përkohësisht barrën financiare dhe për të nxitur përmbushjen vullnetare të detyrimeve tatimore. Ishte një nga rastet e rralla kur ekzekutivi foli qartë dhe projekti kaloi pa polemikë të mëtejshme.
Pika për tregun e fruta-perimeve në lagjen Kastriot nuk u votua, sepse u paraqit vetëm si relacion informues. Bashkia njoftoi se kontrata 20-vjeçare mbaronte në prill 2026 dhe se këshilli duhej të informohej paraprakisht për alternativat e vijimësisë. Kjo ishte një pikë e rëndësishme jo për rezultatin e ditës, por për mënyrën si u përdor institucioni: jo për vendim të menjëhershëm, por për parapërgatitje politike të një vendimmarrjeje që pritet më pas.
Më pas u miratua edhe kërkesa e shoqërisë “Power Energy” për të drejtën e kalimit në pronat e bashkisë për ndërtimin, operimin dhe mirëmbajtjen e një linje nëntokësore të transmetimit të energjisë elektrike. Kjo pikë nuk prodhoi debat të thellë, por vota tregoi rezervë: 28 pro, 1 kundër dhe 5 abstenime. Edhe plani i masave për mbrojtjen kundër zjarrit dhe plani vendor i veprimit për barazinë gjinore 2026–2028 u miratuan, respektivisht me 33 pro dhe 1 kundër, si edhe 34 vota pro. Në këto pika këshilli tregoi se kur nuk ka konflikt procedural apo politik të fortë, mekanizmi i votimit funksionon pothuajse automatikisht.
Një pjesë e rëndësishme e seancës ishte edhe trajtimi i rasteve sociale dhe administrative. Pika për pagesën e transportit mortor për Detlef Ferig u hoq nga rendi i ditës për mungesë dokumentacioni të plotë, ndërsa u miratua mbulimi i shpenzimeve të varrimit për Qirjako Feritin në shumën 84 mijë lekë. Po ashtu u miratua ndryshimi i komisionit për trajtimin e kërkesave për ndihmë të menjëhershme dhe riparim banesash, duke e çuar në shtatë anëtarë: katër nga këshilli dhe tre nga administrata, me përfshirje të ekspertëve dhe shoqërisë civile. Kjo pikë ishte e rëndësishme sepse lidhej me ankesën se kërkesat për ndihmë po prisnin, ndërsa komisioni ende nuk ishte funksional.
Në fund, u miratua edhe Plani Vendor i Kujdesit dhe Përfshirjes Sociale 2026–2028, i përshkruar nga Elvi Daka si një plan gjithëpërfshirës për fëmijët, gratë viktima të dhunës, gratë kryefamiljare dhe të miturit në konflikt me ligjin, si edhe vijimi i procedurave administrative-ligjore për privatizimin e banesës së familjes së Agim Balil Skëndajt, një procedurë e mbetur pezull për shkak se nuk ishte kryer me noter dhe që tashmë i kalonte kompetencë Bashkisë Fier. Këto dy pika kaluan me mbështetje të gjerë dhe pothuajse pa kundërshti.
Megjithatë, mbledhja do të mbahet mend jo për votimet që kaluan, por për atë që mbeti pezull: titulli “Qytetar Nderi” për Miti Nushin dhe Llazar Poven. Këtu u shfaq pyetja që politika lokale nuk mund ta shmangë më: nëse nderohet një histori kolektive, a mund të veçohen vetëm dy emra? Kreshnik Dapi e tha hapur se dy figurat “e meritojnë” titullin, por jo të shkëputura nga pjesa tjetër e grupit “Kënga Qytetare Fierake”, ku bënin pjesë edhe pesë themelues të tjerë. Yllka Sheshi e bëri akoma më konkrete çështjen, kur tha se nuk e kuptonte pse nuk ishte sjellë të paktën edhe emri i Jani Tasit. Pra debati nuk ishte kundër Llazar Poves dhe Miti Nushit; përkundrazi, ishte kundër përzgjedhjes së pjesshme të historisë. Nëse grupi që krijoi një traditë qytetare në Fier ka qenë një trupë dhe jo dy solistë, atëherë nderimi vetëm i dy prej tyre prodhon padrejtësi simbolike. Ky ishte thelbi i kundërshtimit. Në fund, pika u hoq nga rendi i ditës me 26 vota pro heqjes, 5 kundër dhe 3 abstenime. Dhe aty mbeti e varur jo vetëm një dekoratë, por edhe një pyetje për memorien publike të qytetit: a po nderohen figurat, apo po seleksionohet kujtesa sipas komoditetit të administratës dhe kohës politike?
Nëse do të përmblidhej me një fjali kjo mbledhje, ajo do të ishte kjo: Këshilli Bashkiak i Fierit votoi shumë, por sqaroi pak. Dhe pikërisht aty qëndron problemi. Sepse një këshill nuk është fabrikë kartonash; është vendi ku ligjshmëria, llogaridhënia dhe nderi publik duhet të kenë të njëjtën peshë.
Në 31 mars, në Fier, këto tri gjëra hynë në sallë bashkë, por nuk dolen me prej saj./ bluTv